2. Powody i okoliczności zawarcia konwencji
Jan Błeszyński

      Przygotowania do opracowania konwencji o ochronie własności przemysłowej, nazwanej następnie od miejsca jej powstania konwencją paryską, rozpoczęto w 1873 r. Trwały dziesięć lat.
      Zawarcie konwencji paryskiej nastąpiło w wyniku ugruntowania się przekonania o potrzebie stworzenia multilateralnej podstawy dla ochrony własności przemysłowej w stosunkach międzynarodowych, przełamującej terytorializm tej ochrony, statuowany na gruncie prawa wewnętrznego. Bezpośrednią przyczyną przystąpienia do prac nad konwencją była gwałtownie wzrastająca wymiana handlowa i związana z tym konkurencja między poszczególnymi przedsiębiorcami, wzmagająca zapotrzebowanie na ochronę własności przemysłowej w skali międzynarodowej. Pozwalałaby ona na ochronę, powiększającego się coraz bardziej, dorobku naukowo-technicznego, a także prowadzenie i finansowanie badań zmierzających do powstawania nowych rozwiązań technicznych, przeznaczonych do wykorzystania w produkcji.
      Przejawem wzrastającej skali wymiany i jej uniwersalizacji były wielkie wystawy przemysłowe: w Wiedniu w 1873 r., a następnie - w kilka lat później - w Paryżu. Refleksem potrzeb ujawnionych w toku tych wystaw były kongresy patentowe, zorganizowane w Wiedniu i w Paryżu. Postulowano na nich najpierw unifikację prawa patentowego, a następnie jedynie sformułowanie podstawowych zasad ochrony prawnej wynalazków.
      Jest oczywiste, że przedsiębiorcy angażujący znaczne nakłady finansowe w prace badawcze, mające na celu opracowanie i wdrożenie nowych rozwiązań, byli zainteresowani posiadaniem monopolu na wykorzystywanie innowacji powstałych w rezultacie tych prac. Powielanie cudzych rozwiązań stanowiło bowiem żerowanie na cudzym dorobku, polegające na oszczędzeniu nakładów niezbędnych do ich prowadzenia i - co nie mniej istotne - na zwolnieniu się z ryzyka inwestycji chybionych, tzn. takich, które nie zostały uwieńczone oczekiwanym rezultatem badawczym, nadającym się do zastosowania w produkcji lub usługach. Oznacza to, że brak zasad określających w sposób zadowalający granice omawianego monopolu nie tylko nie zapewniał i nie stymulował rozwoju, lecz przeciwnie, czynił działalność badawczą oraz innowacyjną nieopłacalną, a więc w sumie dezorganizował rynek przez eliminację uczciwej konkurencji. Ponadto ideą twórców konwencji było stymulowanie ujednolicania i podnoszenia poziomu ochrony oraz stworzenie w dziedzinie własności przemysłowej zalążka zasad ponadpaństwowych o charakterze uniwersalnym.
      Początkowo konwencja podpisana została przez jedenaście państw: Belgię, Brazylię, Francję, Gwatemalę, Włochy, Holandię, Salwador, Serbię, Hiszpanię i Szwajcarię. Przystąpienia dokonały ponadto Ekwador, Zjednoczone Królestwo i Tunezja.