(…)
    W sytuacji zaś gdy (byty) pracownik zmarł po otrzymaniu świadectwa pracy w związku z ustaniem stosunku pracy, a świadectwo to zawierało -istotne z punktu widzenia wynikających ze stosunku pracy uprawnień - błędy lub braki i pracodawca nie zdążył sprostować go w trybie art. 97 § 2¹ k.p., wówczas przysługujące pracownikowi roszczenie o jego sprostowanie wygasa wraz ze śmiercią pracownika. W takiej sytuacji o przejściu tego roszczenia na kogokolwiek nie można de lege lata mówić. Jak zostało wyżej wskazane, występuje tu luka prawna, której - jak się wydaje - nie można wypełnić w drodze żadnej interpretacji. W każdym razie nie można w takiej sytuacji odwoływać się do regulacji art. 63¹ § 2 k.p., albowiem wygaśnięcie roszczenia defini||p"nie wyklucza jego translatywność.
    W razie odmowy wydania przez pracodawcę świadectwa pracy po zmarłym pracowniku, członkowie rodziny zmarłego pracownika lub jego spadkobiercy spełnienia przez pracodawcę obowiązku wydania im świadectwa pracy po zmarłym pracowniku mogą dochodzić przed sądem pracy (podobnie jak zwłoka pracodawcy uprawnia pracownika do dochodzenia przed sądem pracy roszczenia o wydanie świadectwa pracy w związku z ustaniem stosunku pracy). Roszczenie o wydanie świadectwa pracy po zmarłym pracowniku przysługuje w razie śmierci pracownika członkom jego rodziny oraz spadkobiercom pracownika, jako ich własne. Jest roszczeniem wynikającym ze stosunku pracyy, gdyż pomiędzy nim a stosunkiem pracy istnieje ścisły związek. Redakcja art. 476 § 5 pkt l k.p.c. w zw. z art. 459 k.p.c. w zw. z art. 476 k.p.c. przesądza o możliwości dochodzenia przez członków rodziny zmarłego pracownika oraz jego spadkobierców własnych roszczeń z zakresu prawa pracy (a więc i roszczeń ze stosunku pracy i z nim związanych) oraz przesądza o możliwości kontynuowania z ich udziałem (w charakterze następców procesowych pracownika) postępowania w sprawach z zakresu prawa pracy, w toku którego pracownik zmarł. Z podobnych względów członkowie rodziny zmarłego pracownika oraz osoby będące jego spadkobiercami mogą dochodzić przed sądem pracy od pracodawcy sprostowania świadectwa pracy po zmarłym pracowniku.
    Brak w aktach osobowych pracownika kopii świadectwa pracy stanowi wykroczenia w rozumieniu art. 281 pkt 6 k.p. Zgodnie bowiem z tym przepisem wykroczeniem jest zaniechanie prowadzenia przez pracodawcę dokumentacji oraz akt osobowych pracownika. Ponieważ ustawodawca użył tu sformułowania "nie prowadzi", należy przyjąć wąskie rozumienie tego znamienia. Oznacza to, że wykroczeniem jest tylko zaniechanie prowadzenia akt osobowych pracownika w całości, a nie brak w tych aktach poszczególnych dokumentów. Przyjęcie, że koniunkcja "oraz" sugeruje, iż przedmiotem wykroczenia, o jakim mowa w art. 2 pkt 6 k.p., jest jednoczesne spełnienie obydwu wymienionych przesłanek, jest niedopuszczalne z punktu widzenia wykładni funkcjonalnej i wykładni systemowej. Dlatego należałoby opowiedzieć się za tezą, że wykroczeniem jest zarówno nieprowadzcnie dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracownika, i zaniechanie tylko prowadzenia akt osobowych pracownika albo tylko dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy. Nie zmienia to jednak tego, że brak świadectwa pracy zmarłego pracownika w aktach osobowych nie może stanowić wykroczenia określonego w art. 281 pkt 6 k.p. z innego jeszcze powodu. Akta osobowe przestają być z chwilą śmierci pracownika "aktami osobowymi pracownika" i stają się "akta osobowymi byłego pracownika", zaś nieprowadzenie takich akt nie stanowi znamienia omawianego tu wykroczenia. Konkluzja ta wydaje się zresztą nie wymagać dalszej argumentacji, skoro przepis art. 281 k.p. chronić ma interesy pracownika, co ma sens jedynie tak długo, jak ten żyje.